بنیانگذار علیبابا:«آبادانی ایران» هدفی است که زندگیام را جهت میدهد
مجید حسینینژاد، بنیانگذار علیبابا، در تدکس دانشگاه صنعتی شریف از اهمیت «زیستن در وضعیت نادانی» بهعنوان موتور یادگیری و رشد فردی گفت. او با استفاده از استعارهی «گرسنگی» توضیح داد همانطور که گرسنگی کیفیت انتخاب غذا را بالا میبرد، پذیرش نادانی هم کیفیت شنیدن و فهمیدن را افزایش میدهد. بهگفته او، انسان «دانا» شبیه شکم پر است: جایی برای دریافت ندارد و عملا مسیر کشف را میبندد.
حسینینژاد تاکید کرد «شاگرد بودن» یک نقش موقتی نیست، بلکه یک شیوه بودن است؛ یعنی فرد حتی پس از تجربه و موفقیت، باید جهان را با ذهنی باز و آماده آموختن ببیند. او گفت وقتی با دیگران گفتگو میکند، از موضع پاسخدادن گوش نمیدهد، بلکه تلاش میکند مثل «طفل» بشنود تا امکان کشف چیزهای تازه فراهم شود و در این باره به نقل از مولانا اشاره کرد: «هم طفلم و هم پیرم.»
او در ادامه، از مفهومی که آن را «نیستی پرقدرت» نامید صحبت کرد؛ ایدهای که به باور او میتواند نیروی محرک زندگی و تصمیمها باشد. حسینینژاد در اینباره گفت: «هر فرد باید در زندگیاش یک «نیستی الهامبخش» پیدا کند؛ هدف یا دغدغهای که با فکر کردن به آن، انرژی و اشتیاق واقعی در وجودش شکل بگیرد و مسیر زندگیاش را بهصورت طبیعی به حرکت درآورد.» او نمونه شخصی خود را «آبادانی ایران» معرفی کرد و گفت که این هدف برای او آنقدر الهامبخش است که زندگیاش را در جهت خود میکشد.
حسینینژاد در جمعبندی، به تجربه سوارکاری اشاره کرد و گفت: «اگر هدف و افق نگاه دور باشد، موانع کوچک میشوند و فرد بهجای درگیری فرسایشی با مانع، در مسیر افق حرکت میکند.» او نتیجه گرفت که ساختن یک افق الهامبخش، مهمترین ابزار برای عبور از مقاومتها و بازتعریف مسیر زندگی است.
دیدگاهتان را بنویسید